łaciński

pr. Senatus consultum, quod factum est de liberis agnoscendis, duas species complectitur, unam eorum qui agnoscunt, aliam earum quae falsum partum subiciunt. § 1. Permittit igitur mulieri parentive in cuius potestate est vel ei cui mandatum ab eis est, si se putet praegnatem, denuntiare intra dies triginta post divortium connumerandos ipsi marito vel parenti in cuius potestate est, aut domum denuntiare, si nullius eorum copiam habeat. § 2. Domum accipere debemus hospitium, si in civitate maneat: quod si non sit, sed in villa vel in municipio, illic ubi larem matrimonio collocarent: § 3. Denuntiare autem hoc tantum esse mulierem ex eo praegnantem. Non ergo hoc denuntiat, ut mittat custodes maritus: sufficit enim mulieri hoc notum facere, quod sit praegnas. Mariti est iam aut mittere custodes aut ei denuntiare, quod non sit ex se praegnas: hoc autem vel ipsi marito vel alii nomine eius facere permittitur. § 4. Poena autem mariti ea est, ut, nisi aut custodes praemiserit aut contra denuntiaverit non esse ex se praegnatem, cogatur maritus partum agnoscere: et, si non agnoverit, extra ordinem coercetur. Debebit igitur respondere non esse ex se praegnatem aut nomine eius responderi: quod si factum fuerit, non alias necesse habebit agnoscere, nisi vere filius fuerit. § 5. Illud notandum est, quod denuntiatio a marito non incipit, sed a muliere: § 6. Sed si maritus ultro custodes offerat et ea non admittat, vel si non denuntiaverit mulier, aut si denuntiaverit quidem, custodes autem arbitrio iudicis non admiserit, liberum est marito parentive eius partum non agnoscere. § 7. Si mulier esse se praegnatem intra triginta dies non denuntiaverit, postea denuntians causa cognita audiri debebit. § 8. Quin immo et si in totum omiserit denuntiationem, Iulianus ait nihil hoc nocere ei quod editur. § 9. Dies autem triginta continuos accipere debemus ex die divortii, non utiles. § 10. Eleganter autem apud Iulianum libro nono decimo digestorum quaeritur, si intra dies triginta mulier marito non denuntiaverit et intra triginta partum ediderit, an senatus consulto locus sit. Et ait Plancianum senatus consultum cessare, quia de eo partu non videtur sentire, qui intra diem trigesimum nascatur: quippe dies triginta ad denuntiandum praestituit senatus. Sed hanc rem non facere praeiudicium partui arbitror. § 11. Quemadmodum per contrarium si maritus uxore denuntiante custodes miserit, nullum praeiudicium sibi facit. Licebit igitur ei partum editum ex se negare nec ei nocebit, quod ventrem custodierit: et ita Marcellus libro septimo digestorum scripsit: ait enim, sive quis neget uxorem sive ex se praegnatem, sine praeiudicio recte mittet custodes, maxime si missurus id ipsum protestetur. § 12. Iulianus libro nono decimo digestorum scripsit: quod senatus consulto comprehensum est, si mulier viro denuntiaverit se ex eo concepisse et is cui denuntiatum erit custodes ad ventrem custodiendum inspiciendumque non miserit neque contestato dixerit eam ex se praegnatem non esse, ut ei id quod editum sit agnoscere sit necesse, non eo pertinet, ut, si quis agnoscere se filium diceret, suum heredem haberet, quamvis ex alio conceptus sit: quandoque enim, inquit, coepit causa agi, grande praeiudicium adfert pro filio confessio patris. § 13. Idem per contrarium quoque ait, si mulier divortio facto non fecerit ea, quae senatus consulto praecipiuntur, ut liceat patri non agnoscere, non eo pertinere, ut filius natus suum se dicere non possit, sed ad id tantum, ut ita pater alere eum cogatur, si constiterit eum filium esse. § 14. Idem Iulianus scribit, si uxore denuntiante se praegnatem maritus non negaverit, non utique suum illi partum effici, cogendum tamen alere: ceterum esse satis iniuriosum ait, si quis longo tempore afuerit et reversus uxorem praegnatem invenerit et idcirco reiecerit, si quid ex his, quae senatus consulto continentur, omiserit, suum heredem ei nasci. § 15. Ex his apparet, sive uxor omiserit, quae eam ex senatus consulto observare oportuit, nihil praeiudicare filio, si filius est, non tantum in iure sui, verum ne in alimentis quidem secundum divi pii rescriptum: sive maritus neglexerit facere, quae ex senatus consulto debet, natum cogitur omnimodo alere, ceterum recusare poterit filium. § 16. Plane si denuntiante muliere negaverit ex se esse praegnatem, tametsi custodes non miserit, non evitabit, quo minus quaeratur, an ex eo mulier praegnas sit. Quae causa si fuerit acta apud iudicem et pronuntiaverit, cum de hoc agetur quod ex eo praegnas fuerit nec ne, in ea causa esse, ut agnosci debeat: sive filius non fuit sive fuit, esse suum.

polski

pr. Konsultacje Senatu, które odbyły się w sprawie uznania dzieci, dzielą się na dwa rodzaje: jeden to uznający, drugi to ten, który poddaje się fałszywemu urodzeniu. § 1. Pozwala zatem kobiecie, której rodzice pozostają pod jej władzą lub przez nich poinstruowani, jeżeli przypuszcza, że ​​jest w ciąży, w ciągu trzydziestu dni od rozwodu powiadomić męża lub rodziców, nad którymi sprawuje władzę, albo powiadomić dom, jeżeli któregoś z nich nie starczy. § 2. Dom gospodarza powinniśmy przyjąć, jeśli pozostaje w mieście, a jeśli nie, to w mieście lub gminie, gdzie postawi się dom na wesele: § 3. Teraz oświadczam, że to tylko kobieta jest z nim w ciąży. Dlatego nie ogłasza tego, aby mąż wysyłał straże, wystarczy bowiem, że kobieta oznajmia, że ​​jest w ciąży. Obowiązkiem męża jest teraz albo wysłać straż, albo poinformować ją, że nie jest w ciąży z własnej woli, ale może to zrobić albo sam mąż, albo ktoś inny w jego imieniu. § 4. Mężowi grozi taka kara, że ​​jeśli nie wysłał wcześniej opiekunów lub wręcz przeciwnie nie oświadczył, że nie jest w ciąży z własnej woli, mąż jest zmuszony przyznać się do porodu, a jeśli się nie przyzna, zostaje wyrzucony z porządku. Będzie zatem musiał odpowiedzieć, że nie został poczęty przez siebie, lub że należy mu odpowiedzieć w jego imieniu; bo gdyby tak się stało, nie musiałby uznawać tego inaczej, chyba że byłby naprawdę synem. § 5. Należy zauważyć, że ogłoszenie nie rozpoczyna się od męża, ale od kobiety: §6.Jeżeli jednak mąż wyznaczył opiekunów, a ich nie przyznał, lub jeśli kobieta nie powiadomiła, lub jeśli rzeczywiście powiadomiła, ale opiekunowie nie zostali dopuszczeni według uznania sędziego, mąż może nie uznać jej za rodzicielkę. § 7. Jeżeli kobieta w ciągu trzydziestu dni nie oświadczyła, że ​​jest w ciąży, należy ją przesłuchać po ogłoszeniu. § 8. Wręcz przeciwnie, nawet jeśli Julian w ogóle pominął ogłoszenie, twierdzi, że to, co się ogłasza, nie szkodzi mu. § 9. Musimy jednak przyjąć trzydzieści kolejnych dni od dnia rozwodu, nieprzydatnych. § 10. Natomiast w księdze Juliana, w dziewiętnastej księdze podsumowań, jest elegancko zadane pytanie, czy kobieta w ciągu trzydziestu dni nie powiadomiła męża i w ciągu trzydziestu dni urodziła, czy miejscem konsultacji jest senat. I Plancianie powiedzieli, że senat powinien zaprzestać narad, ponieważ zdaje się nie wiedzieć o narodzinach kogoś, kto urodził się w ciągu trzydziestego dnia, gdyż senat wyznaczył trzydzieści dni na ogłoszenie. Ale nie sądzę, że robienie tego jest szkodliwe dla porodu. § 11. Natomiast jeśli mąż wysyła strażników, aby powiadomili żonę, nie czyni to sobie krzywdy. Będzie mu zatem wolno wyprzeć się dziecka, które się z niego narodziło, i nie zaszkodzi mu to, ponieważ strzeże łona; tak napisał Marcellus w siódmej księdze podsumowań: mówi bowiem, że jeśli mężczyzna wyrzeknie się żony lub dziecka poczętego przez siebie, powinien słusznie wysłać strażników bez uprzedzeń, zwłaszcza jeśli sprzeciwia się samomu posłaniu. §12.Julian napisał w dziewiątej księdze podsumowań: że senat był aresztowany umyślnie, jeśli kobieta oznajmiła mężowi, że poczęła przez niego, a ten, któremu to oznajmiono, nie wysłał strażników, aby strzegli łona i sprawdzili je, ani też, gdy go kwestionowano, oświadczył, że sama nie jest w ciąży, więc musiał potwierdzić to, co zostało opublikowane. Wyznanie ojca przynosi uprzedzenia wobec syna. § 13. To samo mówi też odwrotnie: jeśli kobieta nie czyni tego, co senat rozmyślnie przepisuje, aby można było dopuścić do uznania ojca, to nie chodzi o to, że urodzony syn nie może nazywać się swoim, lecz tylko o tyle, o ile ojciec jest zmuszony go w ten sposób wspierać, jeżeli zostanie ustalone, że jest synem. § 14. Ten sam Julian pisze, że jeśli mąż nie zaprzeczył, że jest w ciąży, gdy żona oznajmiła, że ​​jest w ciąży, to z pewnością nie doprowadził jej do porodu, ale był zmuszony ją wspierać: ponadto twierdzi, że jest rzeczą całkowicie niewłaściwą, jeśli ktoś przez dłuższy czas nie było, a wróci i zastanie żonę w ciąży, i dlatego go odrzuca, a jeśli dopuści się którejś z tych rzeczy, które senat celowo powstrzymywał, powinien mu się urodzić dziedzic. §15.Z tego wynika, że ​​jeśli żona zaniechała, czego była zobowiązana za radą senatu, nie czynić niczego, co mogłoby szkodzić synowi, jeśli jest synem, to nie tylko na własnych prawach, ale nawet nie alimentując, zgodnie z tym, co jest napisane w pobożnym bogu: jeśli mąż zaniedbuje to, co powinien uczynić za radą senatu, jest on zmuszony wspierać dziecko we wszystkim, co więcej, może synowi odmówić. § 16. Oczywiste jest, że jeśli zaprzeczy, że kobieta jest z nim w ciąży, mimo że nie posyła straży, nie będzie tego uchylał, tym mniej będzie pytany, czy kobieta jest przez niego brzemienna. Jeżeli sprawa została wniesiona do sędziego i on orzekł, kiedy chodzi o to, czy była z nim w ciąży, czy nie, to w tym przypadku należy rozpoznać: czy syn nie był, czy był, jego istota.

PolskoAngielski.pl | Jak korzystać z tłumaczenia łaciński-polski?

Upewnij się czy tłumaczony tekst jest zgodny z zasadami pisowni i gramatyki. Ważną rzeczą jest by użytkownicy systemu słownikowego PolskoAngielski.pl, robiąc tłumaczenie zwracali uwagę na to, że używane przez nich słowa i teksty są zapisywane anonimowo w bazie danych strony internetowej a następnie udostępniane innym użytkownikom strony. Dlatego prosimy by robiąc tłumaczenie zwrócić uwagę na ten punkt. Jeżeli użytkownik nie chce by jego tłumaczenia były udostępniane to prosimy o kontakt w tej sprawie na adres poczty elektronicznej →"Kontakt" Teksty zostaną usunięte w krótkim czasie.


Polityka prywatności

Dostawcy zewnętrzni, w tym Google, używają plików cookie do wyświetlania reklam na podstawie poprzednich odwiedzin użytkownika w Twojej witrynie lub w innych witrynach. Pliki cookie do wyświetlania reklam umożliwiają firmie Google i jej partnerom wyświetlanie użytkownikom konkretnych reklam na podstawie ich odwiedzin w Twojej witrynie i/lub innych witrynach internetowych. Użytkownicy mogą zrezygnować ze spersonalizowanych reklam w Ustawieniach reklam. Użytkownicy mogą też zrezygnować z wykorzystywania plików cookie innych firm do wyświetlania spersonalizowanych reklam. Wystarczy wejść na stronę www.aboutads.info.