at enim supersunta alia spectacula, ille ultimus et perpetuus judicii dies, ille nationibus insperatus, ille derisus, cum tanta saeculi vetustas et tot ejus nativitates uno igne haurientur. Quae tunc spectaculi latitudo! Quid admirer! Quid rideam! Ubi gaudeam! Ubi exultem, spectans tot et tantos reges, qui in coelum receptis congemescentes! Item praesides persecutores dominici nominis saevioribus quam ipsi flammis saecierunt insultantibus contra Christianos liquescentes! Quos praeterea sapientes illos philosophos coram discipultis suis una conflagrantibus erubescentes, quibus nihil ad deum pertinere suadebant, quibus animas aut nullas aut non in pristina corpora redituars affirmabant! Etiam Poetas non ad Rhadamantic nec ad Minois, sed ad inopinti Christi tribunal palpitantes! Tunc magis tragoedi audiendi, magis scilicet vocales in sua propria calamitate; tunc histriones cognoscendi, solutiores multo per ignem; tuc spectandus auriga in flammea rota totus rubens, tunc xystici contemplandi non in gymnasiis, sed in igne jaculati, nisi quod en tunc quidem illos velim vivos, ut qui malim ad eos postius conspectum insatiabilem conferre, qui in dominum desaevierunt. (Hic est ille, dicam, fabri aut quaestuariae filius sabbati destructor, Samarites et daemonium habens. Hic est, quem clam discentes subripuerunt, ut resurrexisse dicatur vel hortulanus detraxit, ne lactucae suae frequentia commeantium laederentur). Ut talia spectes, ut talibus exultes, quis tibi praetor aut consul aut quaestor aut sacerdos de sua liberalitate praestabit? Et tamen haec jam habemus quodammodo per fidem spiritu imaginante repraesentata. Ceterum qualia illa sunt, quae nec oculus vidit nec auris audivit nec in cor hominis ascenderaunt? Credo circe et utraque cavea et omni stadio gratiora. - Per fidem.

gdyż inne spektakle zostały zastąpione tym ostatnim i wiecznym dniem sądu, oczekiwanym przez narody, wyśmiewanym, gdy tak wielki wiek tego wieku i tak wiele jego narodzin ginie w jednym ogniu. Jaka więc jest szerokość spektaklu! Co za cud! Dlaczego mam się śmiać! Gdzie mam się radować! Gdzie się radowałem, patrząc na tak wielu królów, którzy zostali przyjęci do nieba i jęczeli! Podobnie namiestnicy, prześladowcy imienia Dominika, cięli ich płomieniami bardziej gwałtownymi niż oni sami, obrażając topniejących chrześcijan! Co więcej, ci mądrzy filozofowie zostali zawstydzeni w obecności swoich uczniów, którzy wraz z nimi zostali zawstydzeni, którym wmawiali, że nic nie należy do Boga, któremu zapewniali, że albo nie mają duszy, albo nie mogą wrócić do swoich pierwotnych ciał! Nawet poeci, nie do Rhadamantic ani do Minois, ale do nieoczekiwanego tronu Chrystusa pulsującego! Potem usłyszałem więcej tragedii, a mianowicie więcej głosów o własnym nieszczęściu; następnie poznać graczy, płatników przez ogień; potem widziano woźnicę na płonącym kole cały czerwony, potem widziano cyników, nie w sali gimnastycznej, ale wstrzelonych w ogień, tyle że w tym czasie chciałem ich żywych, abym wolał później sprowadzić na nich nienasycony widok, którzy sprzeciwili się swemu panu. (To jest ten, powiedzmy, syn cieśli lub kowala, który niszczy szabat, ma Samarytan i demona. To jest ten, którego uczniowie potajemnie ukradli, aby można było powiedzieć, że zmartwychwstał, lub ogrodnik go urwał, aby jego sałatom nie zaszkodziła tłum gości).Gdy patrzycie na takie rzeczy i radujecie się takimi rzeczami, kto wam da pretora, konsula, kwestora lub kapłana o jego hojności? A jednak mamy je już w pewien sposób reprezentowane przez wiarę w ducha wyobrażającego. W końcu jacy są ci, których oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani nie weszli do serca ludzkiego? Uważam, że zarówno klatki jak i klatki cieszą się coraz większym zainteresowaniem na każdym etapie. - Przez wiarę