Nookryddie Curio obsidere Uticam valloque circummunire instituit. Erat in oppide multitudo insolens belli diuturnitate otii, Uticenses pro quibusdam Caesaris in se beneficiis illi amicissimi, conventus is qui ex variis generibus constaret, terror ex superioribus proeliis magnus. Itaque de deditione omnes iam palam loquebantur et cum P. Attio agebant, ne sua pertinacia omnium fortunas perturbari vellet. Haec cum agerentur, nuntii praemissi ab rege luba venerunt, qui illum adesse cum magnis copiis dicerent et de custodia ac defensione urbis hortarentur. Quae res eorum perterritos animos confirmavit. Nuntiabantur haec eadem Curioni, sed aliquamdiu fides fieri non poterat; tantam habebat suarum rerum fiduciam. Iamque Caesaris in Hispania res secundae in Africam nuntiis ac litteris perferebantur. Quibus omnibus rebus sublatus nihil contra se regem nisurum existimabat.

Nookryddie nakazał Curio otoczyć Uticę murem. W mieście było mnóstwo ludzi, co było niezwykłe jak na długość wojny. I tak wszyscy teraz otwarcie mówili o kapitulacji i rozmawiali z P. Attiusem, aby swoim uporem nie zrujnował losu wszystkich. W czasie gdy się to działo, przybyli posłańcy od króla Luby, który oznajmił mu, że przybył z licznymi siłami i nalegał, aby strzegł i bronił miasta. Fakt ten wzmocnił ich przerażone duchy. O tym samym doniesiono Kurionowi, ale przez pewien czas nie można było uwierzyć; Miał taką pewność siebie w swoich sprawach. Teraz sprawy Cezara w Hiszpanii zostały przeniesione do Afryki za pośrednictwem posłańców i listów. Uwolniony od tych wszystkich rzeczy, pomyślał, że król nie podejmie żadnego wysiłku przeciwko niemu.