Ulpianus libro primo ad edictum aedilium curulium pr. Labeo scribit edictum aedilium curulium de venditionibus rerum esse tam earum quae soli sint quam earum quae mobiles aut se moventes. 1. Aiunt aediles: "Qui mancipia vendunt certiores faciant emptores, quid morbi vitiive cuique sit, quis fugitivus errove sit noxave solutus non sit: eademque omnia, cum ea mancipia venibunt, palam recte pronuntianto. Quodsi mancipium adversus ea venisset, sive adversus quod dictum promissumve fuerit cum veniret, fuisset, quod eius praestari oportere dicetur: emptori omnibusque ad quos ea res pertinet iudicium dabimus, ut id mancipium redhibeatur. Si quid autem post venditionem traditionemque deterius emptoris opera familiae procuratorisve eius factum erit, sive quid ex eo post venditionem natum adquisitum fuerit, et si quid aliud in venditione ei accesserit, sive quid ex ea re fructus pervenerit ad emptorem, ut ea omnia restituat. Item si quas accessiones ipse praestiterit, ut recipiat. Item si quod mancipium capitalem fraudem admiserit, mortis consciendae sibi causa quid fecerit, inve harenam depugnandi causa ad bestias intromissus fuerit, ea omnia in venditione pronuntianto: ex his enim causis iudicium dabimus. Hoc amplius si quis adversus ea sciens dolo malo vendidisse dicetur, iudicium dabimus". 2. Causa huius edicti proponendi est, ut occurratur Fallaciis vendentium et emptoribus succurratur, quicumque decepti a venditoribus fuerint: dummodo sciamus venditorem, etiamsi ignoravit ea quae aediles praestari iubent, tamen teneri debere. Nec est hoc iniquum: potuit enim ea nota habere venditor: neque enim interest emptoris, cur fallatur, ignorantia venditoris an calliditate. 3. Illud sciendum est edictum hoc non pertinere ad venditiones fiscales. 4. Si tamen res publica aliqua faciat venditionem, edictum hoc locum habebit. 5. In pupillaribus quoque venditionibus erit edicto locus. 6. Si intellegatur vitium morbusve mancipii (ut plerumque signis quibusdam solent demonstrare vitia), potest dici edictum cessare: hoc enim tantum intuendum est, ne emptor decipiatur. 7. Sed sciendum est morbum apud Sabinum sic definitum esse habitum cuiusque corporis contra naturam, qui usum eius ad id facit deteriorem, cuius causa natura nobis eius corporis sanitatem dedit: id autem alias in toto corpore, alias in parte accidere (namque totius corporis morbus est puta fvisis febris, partis veluti caecitas, licet homo itaque natus sit): vitiumque a morbo multum differre, ut puta si quis balbus sit, nam hunc vitiosum magis esse quam morbosum. Ego puto aediles tollendae dubitationis gratia bis kata tou autou idem dixisse, ne qua dubitatio superesset. 8. Proinde si quid tale fuerit vitii sive morbi, quod usum ministeriumque hominis impediat, id dabit redhibitioni locum, dummodo meminerimus non utique quodlibet quam levissimum efficere, ut morbosus vitiosusve habeatur. Proinde levis febricula aut vetus quartana quae tamen iam sperni potest vel vulnusculum modicum nullum habet in se delictum, quasi pronuntiatum non sit: contemni enim haec potuerunt. Exempli itaque gratia referamus, qui morbosi vitiosique sunt. 9. Apud Vivianum quaeritur, si servus inter fanaticos non semper caput iactaret et aliqua profatus esset, an nihilo minus sanus videretur. Et ait Vivianus nihilo minus hunc sanum esse: neque enim nos, inquit, minus animi vitiis aliquos sanos esse intellegere debere: alioquin, inquit, futurum, ut in infinito hac ratione multos sanos esse negaremus ut puta levem superstitiosum iracundum contumacem et si qua similia sunt animi vitia: magis enim de corporis sanitate, quam de animi vitiis promitti. Interdum tamen, inquit, vitium corporale usque ad animum pervenire et eum vitiare: veluti contingeret frenytikw, quia id ei ex febribus acciderit. Quid ergo est? Si quid sit animi vitium tale, ut id a venditore excipi oporteret neque id venditor cum sciret pronuntiasset, ex empto eum teneri. 10. Idem Vivianus ait, quamvis aliquando quis circa fana bacchatus sit et responsa reddiderit, tamen, si nunc hoc non faciat, nullum vitium esse: neque eo nomine, quod aliquando id fecit, actio est, sicuti si aliquando febrem habuit: ceterum si nihilo minus permaneret in eo vitio, ut circa fana bacchari soleret et quasi demens responsa daret, etiamsi per luxuriam id factum est, vitium tamen esse, sed vitium animi, non corporis, ideoque redhiberi non posse, quoniam aediles de corporalibus vitiis loquuntur: attamen ex empto actionem admittit. 11. Idem dicit etiam in his, qui praeter modum timidi cupidi avarique sunt aut iracundi. 21.1.2

Ulpiana w pierwszej księdze edyktu edyla Curuli pr. Labeo pisze, że edykt kuruły edylowej dotyczy sprzedaży zarówno rzeczy, które są samotnie, jak i rzeczy ruchomych lub będących w ruchu. 1. Edyle mówią: «Niech ci, którzy sprzedają niewolników, niech informują kupujących, jaka jest choroba lub przywara każdego, kto jest zbiegiem, błądzący lub szkodliwy, albo czy nie został uwolniony; i to samo, gdy ci niewolnicy przyjdą, to publicznie oświadczę. Gdyby niewolnik wystąpił przeciwko nim lub wbrew temu, co zostało powiedziane lub obiecane, gdy przyszedł, powiedzianoby, że należy mu się zapłata: wydamy sąd kupującemu i wszystkim, do których sprawa dotyczy, tak że jeśli po sprzedaży i dostarczeniu dzieła kupującego lub jego agenta zostanie nabyte lub jeśli coś innego dotrze do niego podczas sprzedaży, musi to zwrócić. Podobnie, jeśli przyznał się, że dopuścił się oszustwa kapitałowego, będzie pociągnięty do odpowiedzialności za przyczynę walki, którą został przyprowadzony do zwierząt, ogłaszając je wszystkie na sprzedaży; na tej podstawie wydamy wyrok, a jeśli powiedzą im, że sprzedał je ze złym zamiarem, wydamy wyrok.” 2.Celem zaproponowania tego edyktu jest przeciwstawienie się błędom sprzedawców i pomoc kupującym, którzy zostali oszukani przez sprzedawców: pod warunkiem, że wiemy, że sprzedawca, nawet jeśli nie wiedział, co edyl ma wykonać, nadal musi być przetrzymywany. Nie jest to też niesprawiedliwe, gdyż sprzedawca mógł ich znać: kupującego nie interesuje, dlaczego został oszukany, niewiedza i spryt sprzedającego. 3. Należy wiedzieć, że zarządzenie to nie dotyczy sprzedaży fiskalnej. 4. Jeśli jednak państwo dokona sprzedaży, niniejszy dekret nastąpi. 5. Będzie także obowiązywać edykt dotyczący sprzedaży uczniów. 6. Jeżeli wada jest rozumiana jako choroba lub choroba niewolnika (bo wady zwykle objawiają się pewnymi oznakami), można powiedzieć, że edykt zostaje zawieszony: na to trzeba się jedynie przyjrzeć, aby kupujący nie dał się oszukać. 7. Trzeba jednak wiedzieć, że choroba tak została przez Sabinusa zdefiniowana jako przypadłość każdego ciała sprzeczna z naturą, co pogarsza jego użytek, dlatego też natura obdarzyła nas zdrowiem ciała: a czasem dzieje się to w całym ciele, czasem w jego części (bo chorobą całego ciała jest np. gorączka, ślepota jakiejś części, chociaż człowiek się tak urodził): a wada bardzo różni się od choroby, jak gdyby ktoś był kulawy, bo ten człowiek jest bardziej złośliwy niż chory. Myślę, że edylowie, aby rozwiać wątpliwości, powiedzieli to samo dwa razy kata tou autou, aby nie pozostały żadne wątpliwości. 8.Odpowiednio, jeśli istnieje jakikolwiek rodzaj wady lub choroby, który utrudnia korzystanie i służenie człowiekowi, nastąpi ponowne zahamowanie, o ile będziemy pamiętać, aby nie powodować niczego, nawet najmniejszego, co mogłoby zostać uznane za chorobliwe lub złośliwe. Dlatego też lekka gorączka lub stary kwartan, który jednak może już być wywołany, lub lekka rana, nie powodują obrazy, jak gdyby nie zostały wypowiedziane, gdyż tymi rzeczami można pogardzić. Nazwijmy na przykład tych, którzy są chorobliwi i złośliwi. 9. W przypadku Wiwiana zadaje się pytanie, czy niewolnik wśród fanatyków nie zawsze rzucał głową i czerpał z tego jakąś korzyść, czy też mimo to uważano go za mniej zdrowego. I Wiwian powiada, że ​​to w niczym nie jest mniej zdrowe: nie powinniśmy bowiem rozumieć, powiada, że ​​niektórzy są zdrowi i mają mniej wad ducha; w przeciwnym razie, powiada, stałoby się, że zaprzeczylibyśmy, że wielu jest zdrowych z tego nieskończonego powodu, na przykład przez lekki przesąd, namiętny upór i jeśli w jakikolwiek sposób podobne wady umysłu: obiecał bowiem więcej o zdrowiu ciała niż o wadach ducha. Czasami jednak, powiada, niemoc cielesna sięga aż do umysłu i osłabia go; Więc co to jest? Jeżeli istnieje wada psychiczna tego rodzaju, że trzeba było ją przyjąć od sprzedającego, a sprzedawca nie zgłosił tego, gdy się o tym dowiedział, odpowiada on z tytułu zakupu. 10.Ten sam Vivianus mówi, że chociaż ktoś był czasami bachanizowany wokół fany i dawał odpowiedzi, to jednak jeśli teraz tego nie robi, nie ma w tym występku; ani też działanie w tym imieniu nie jest takie, że kiedyś to zrobił, jakby miał kiedyś gorączkę; co więcej, jeśli dalej trwał w tym występku, tak że był bachanalizowany wokół fany i udzielał odpowiedzi jak szalony, nawet jeśli działo się to przez pożądanie, to nadal jest to występek, ale jest to przywara umysłu, a nie ciała, i dlatego nie można jej zaradzić, gdyż edylowie mówią o wadach cielesnych, a jednak przyznaje się do aktu zakupu. 11. To samo mówi także o tych, którzy oprócz bojaźliwości są także chciwi, chciwi i porywczy. 21.1.2