Paris, pastor, in colle prope Troiam sito sedebat, campos spectabat. Tum ei Mercurius, nuntius deorum, cum tribus deabus apparet et dicit: Salve, Paris, Iuppiter me mittit ob Iunonis, Minervae et Veneris controversiam: “Quae dea pulcherrima est”. Nos dei controversiam disceptare non poteramus. Tu arbiter es! Paris tacebat, deas spectabat. Omnes pulchrae erant, omnes pastori placebant. Tum Iuno: Potestatem amas, rex esse cupis. Mihi da pomum, habebis regnum orbis terrarum. At Minerva: Pomum da mihi, in cunctis bellis tibi semper erit victoria et gloria aeterna. Paris cogitabat Quid mihi magis placet? Et tum Venus dicit: Pomum da mihi. Ego, dea amoris, tibi promitto feminam orbis terrarum pulcherrimam.

Parys, pasterz, siedział na wzgórzu w pobliżu Troi, na równinie patrzył wtedy na niego Merkury, posłaniec bogów, wraz z plemieniem ukazuje się bogom i mówi: Witaj, Parysie, Jowisz mnie posyła, bo Spór między Junoną, Minerwą i Wenus: „Co za bogini to jest bardzo piękne”. Nie dyskutujemy nad kontrowersjami Boga moglibyśmy. Jesteś sędzią! Paryż milczał, patrząc na boginie. Wszystkie były piękne i wszystkie podobały się pasterzowi. Następnie Juno: Moc kochasz, chcesz być królem. Daj mi jabłko, a będziesz miał królestwo świata świat Ale Minerwa: Daj mi jabłko we wszystkich swoich wojnach zwycięstwo i chwała będą zawsze wieczne. Paryż myślał: Co powinienem zrobić? podoba ci się bardziej? A potem Wenus mówi: Daj mi jabłko. Ja, bogini miłości, obiecuję ci najpiękniejszą kobietę na świecie.