Dionysius, tyrannus Syracusanorum, pulcherrimam urbem et praeditam opibus civitatem imperio tenebat. Aliquando Damocles quidam commemorabat in sermone copias eius, opes, maiestatem, rerum abundantiam, magnificentiam aedium regiarum et dixit: „O Dionysi, beatissimus omnium hominum es!” „Visne igitur, quoniam te haec vita delectat, ipse eam degustare?” rogavit Damoclem tyrannus. Damocles annuit. Itaque Dionysius hominem in aureo lecto strato pulcherrimo textili stragulo, magnificis operibus picto, collocavit, abacosque ornavit argento auroque caelato. Deinde ad mensam pueros delectos consistit,qui ad nutum Damoclis diligenter ministrare debebant. Aderant unguenta, coronae, incendebantur odores, mensae conquisitissimis epulis exstrebantur. Fortunatus sibi Damocles videbatur. In hoc medio apparatu Dionysius fulgentem gladium e lacunari seta equina aptum demisit, qui cervicibus illius beati impendebat. Itaque nec pulchros illos ministros aspiciebat nec manum porrigebat in mensam; iam ipsae defluebant coronae. Denique exclamavit: „Beatus diutius esse nolo!”

Dionizjusz, tyran Syrakuzan, miał pod swym panowaniem najpiękniejsze miasto i miasto obdarzone bogactwami. Pewnego razu niejaki Damokles wspomniał w przemówieniu o swoich siłach, swoim bogactwie, swoim majestacie, obfitości rzeczy, wspaniałości swoich pałaców królewskich i powiedział: „O Dionizosie, jesteś najszczęśliwszy ze wszystkich ludzi!” „Więc skoro podoba ci się to życie, czy chcesz sam go posmakować?” – zapytał tyran Damokles. Damokles skinął głową. I tak Dionizjusz położył człowieka na złotym łożu, nakrytym dywanem z najpiękniejszego materiału, pomalowanym wspaniałymi dziełami, a liczydło przyozdobionym srebrem i złoconym złotem. Następnie przy stole stali wybrani chłopcy, którzy mieli pilnie służyć na wezwanie Damoklesa. Były perfumy, wianki, palono perfumy, a na stołach zastawiono najsmaczniejszymi potrawami. Damokles wydawał się szczęśliwy dla siebie. W środku tej sytuacji Dionizjusz spuścił z uzdy sufitu lśniący miecz, odpowiedni dla konia, i rzucił go w szyję błogosławionego człowieka. I tak nie patrzył na tych przystojnych służących, ani nie wyciągnął ręki do stołu; już same korony odpadały. W końcu krzyknął: „Nie chcę już być szczęśliwy!”